Wednesday, October 23, 2013

என்னைக் கவர்ந்த ஜப்பானிய மக்கள்


சென்னையில் இருக்கும் போது தினமும் பதிவு எழுதி வந்தேன். ஜப்பானுக்கு வந்த பின்பு பதிவு எழுதுவதற்கு நிறைய விசயங்கள் இருந்தும், ஏனோ பதிவு எழுத இயலவில்லை. சரி மனதிற்கு தோணும் போது எழுதலாமே என்று மனம் போன போக்கில் போய்க்கொண்டிருந்தேன். இன்றுதான் எழுத மனம் நினைத்தது.

சரி விசயத்திற்கு வருவோம்.

ஜப்பானுக்கு வந்து கிட்டதட்ட ஒரு வருடம் ஆகி விட்டது. இத்தனை நாட்களில், ஜப்பானில் ஆச்சர்யமான நிறைய அனுபவங்கள் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன் .  ஜப்பான் நாட்டைப் பற்றி,  ஜப்பானிய மக்களைப் பற்றின நிறைய விசயங்கள் என்னை மிகவும் அதிசயபட வைத்து விட்டன. இனி அவ்வப்போது, இங்கு நான் பெற்ற நேரடி அனுபவங்களை, ஒவ்வொன்றாக உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.



உண்மையிலேயே நம் இந்திய மக்கள் , குணத்திலும், பழக்க வழக்கத்திலும் மேன்மையானவர்களா? என்ற கேள்விக்கு தற்சமயம் என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. காரணம் நிறைய விசயங்களில் மேன்மையாக இருக்கும் ஜப்பானிய மக்களிடம் நான் பெற்ற அனுபவங்கள்தான். கீழே ஒரு சில விசயங்களை சொல்லியிருக்கிறேன். அதனைப் படித்த பின், "நாம் எப்படி?" என்ற உண்மையை அறிய முடியும்.




ஜப்பானிய மக்களிடம் என்னைக் கவர்ந்த விசயங்கள்:

*நேர்மையாக இருப்பது. அதே நேர்மையை பழகுபவர்களிடமும் எதிர்பார்ப்பது.
பர்சனலாகவே பொய் பேசுவதை வெறுப்பது.

*அடுத்தவரின் விசயத்தில் மூக்கை நுழைக்காமல் தன் வேலையில் கண்ணும் கருத்துமாக இருப்பது.
 
*பொது இடங்களில், தன்னால் யாருக்கும் இடையூறு வந்து விடக்கூடாது என்ற விசயத்தில் மிகவும் கவனமாக இருப்பது.
 
*ரயில் பயணங்களில் செல்போன் பேசாமல் இருப்பது. முக்கியமாக சத்தம் போட்டு பேசாமல் இருப்பது. முடிந்த வரை பேசாமல் இருப்பது.
 
*தன் தாய்மொழியை அதிகமாக நேசிப்பது.
 
*ரயிலில் ஏறும்போதும் அல்லது பஸ்களில் ஏறும் போதும்(கூட்டமாக இருந்தாலும், இல்லாமல் இருந்தாலும்) யாருடைய உத்தரவின்றியும் தானாகவே க்யூவில் நின்று, பயணிகள் இறங்கியவுடன் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஏறுவது.
 
*அலுவலகத்திற்கு குறித்த நேரத்திற்கு வருவது.
 

*வேலை நேரத்தில் செல்ஃபோன் பேசாமல் இருப்பது.
 
*12 மணி நேரம் வேலை செய்தாலும் சலிக்காமல் வேலை செய்வது. வேலை நேரத்தில் ஓ.பி அடிக்காமல் இருப்பது.
 
*எல்லா விசயங்களிலும் சிஸ்டமேட்டிக்காக இருப்பது.
 
*விடுமுறை நாட்களை பொழுது போக்கிற்கு நன்கு பயன்படுத்துவது.
 
*அடுத்தவர்களின் பொருளுக்கு ஆசைப்படாமல் இருப்பது.

* சுற்றுப் புறத்தை மிகச் சுத்தமாக பேணிக் காப்பது,(உதாரணத்திற்கு குப்பைகளை எல்லாம் மட்கும்/மட்காத குப்பைகளாக பிரித்து கார்ப்பேஜில் போடுவது.ரோட்டில் எச்சில் துப்பாமல் இருப்பது,ரோட்டில் எவ்வித அசுத்தமும் செய்யாமல் இருப்பது, ரோட்டில் புகை பிடிக்காமல் இருப்பது, எஸ்கலேட்டர், அலுவலக படிக்கட்டுகளில் போகும் போது ஓரமாக நின்று கொண்டு, அவசரமாக செல்போருக்கு எப்போதும் வழி விட்டு செல்வது. மொழி தெரியாத நபர்கள் கேட்கும் விசயத்தை சலிக்காமல் கேட்டு அவர்களுக்கு உதவி செய்வது. உதாரணம். ஏ.டி.எம் செல்ல வழி கேட்டால் அந்த இடத்திற்கு அழைத்து சென்று விடுவது) 


 
*எவ்வளவு சரக்கடித்தாலும் கரெக்டாக ரயிலேறி வீட்டிற்கு போவது.


உதாரணத்திற்கு எனக்கு நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவம்:

சில மாதங்களுக்கு முன்பு, ஒரு பார்க்கிற்கு நானும் எனது நண்பர்களும் சென்றிருந்தோம். என்னுடைய கேமாராவையும் நான் எடுத்து சென்றிருந்தேன்.

அன்று ஒரு ஜப்பானிய பண்டிகை நாளாக இருந்ததால், அங்கு நிறைய கூட்டம் இருந்தது. ஒரு சில இடங்களுக்கு சென்று விட்டு, வேரொறு இடத்திற்குச் சென்று கொண்டிருக்கும் போதுதான் எனக்கு, இடுப்பில் கட்டி வைத்திருந்த என் கேமரா கழன்று எங்கேயோ விழுந்து விட்டதை அறிந்தேன்.

ஆசைப்பட்டு சுமார் 250000.00 ரூபாய் மதிப்பில் வாங்கின கேமரா, காணாமல் போய் விட்டதே? என்று புலம்பிக் கொண்டு எல்லா பக்கமும் தேடிப்பார்த்தோம்.கிடைக்கவேயில்லை. சரி அதற்கு ஆயுள் அவ்வளவுதான் என்று நினைத்து விட்டு, மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு வீட்டிற்கு செல்ல நினைத்த போது, எனது நண்பர் ஜப்பானில் எந்த பொருள் காணாமல் போனாலும் அது திரும்ப கிடைத்து விடும். மக்களின் குணம் அப்படி என்று சொன்ன போது சரி ட்ரை பண்ணலாம் என்று பக்கத்தில் இருக்கும் போலிஸ் ஸ்டேசன் சென்று ஒரு கம்ப்ளெயிண்ட் செய்தோம். அந்தப் போலிஸ்காரர் சில நிமிடங்கள் எங்களை வெயிட் பண்ணச் சொல்லி விட்டு, யாருக்கோ ஃபோன் செய்து பேசினார்.

சில நிமிடத்தில், ஒரு வேறொரு போலிஸ் ஸ்டேசன் இடத்தைச் சொல்லி, அங்கு சில கேமராக்கள் சில மணி நேரம் முன்பு கிடைத்திருப்பதாகச் சொல்லி, அங்கு போகச் சொன்னார். முகவரி தெரியாததால், எங்களுக்கு அந்த இடத்தின் முகவரி மற்றும் செல்லும் வழிமுறையும் சொல்லி, ஒரு டாக்ஸி பிடித்து அனுப்பி வைத்தார். அவர் சொன்ன இடத்திற்கு சென்று , தொலைத்த எனது கேமராவை திரும்ப பெற்றுக் கொண்டேன்.  நாங்கள் சென்ற பார்க் பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு அரசு பாதுகாப்பு அலுவலகத்தில், எனது கேமராவை ஒரு ஜப்பானிய நபர் கண்டு எடுத்து கொடுத்ததாக அந்த ஸ்டேசன் போலிஸ் அதிகாரிகள் சொன்னார்கள். அன்றுதான் நமது ஊரையும், ஜப்பானையும் நான் மனதில் நினைத்துப் பார்த்தேன்.




நமது மக்களும் இவர்களைப் போல் இப்படி இருந்தால் எப்படி இருக்கும்?. என்றுதான் மாறும் இந்த நிலை நம் நாட்டில்? இந்தக் கேள்விதான் எனக்குத் தோன்றியது அப்போது.

இன்றைய பதிவு அவ்வளவுதான்.மீண்டும் ஒரு சிறப்பான அனுபவத்தை எழுதுகிறேன்.

#################################################################









Sunday, March 31, 2013

எனது படைப்புகள் : தமிழ் ஈழ மக்களுக்காக ஜப்பானில் உண்ணாவிரதப் போராட்டம்


2009,மே 18 அன்று விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் திரு பிரபாகரன் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட செய்தியை நான் அறிந்த போது, இத்தனை வருடங்களாக தமிழ் ஈழ மக்களின் நலனுக்காக போராடிய தலைவன் இறந்தவிட்டார். இனி மேல் அம்மக்களின் கதி என்ன? என்பதனை நினைத்துக் கொண்டே இருந்தேன். அப்போதே சிங்கள இராணுவத்தினர் தமிழ் ஈழ விடுதலை போர் வீரர்களையும், வீராங்கணைகளையும் , அப்பாவி மக்களையும் துன்புறுத்தி கொலை செய்யும் படங்களையும் வீடியோக்களை இணையத்தில் நான் பார்த்திருந்தேன். மனதிற்கு ரொம்ப கஷ்டமாக இருந்தது. ஏன் இப்படி கொடூர மனதுடன் சிங்கள இராணுவத்தினர் செய்கின்றனர்?  மனித உயிரை எடுப்பது அவ்வளவு சுலபமா அவர்களுக்கு?
    
                             

தலைவனில்லா ஈழ மக்களின் நிலைமை இனி என்னவாகப் போகிறது? என்றெல்லாம் நினைத்தபோது, ஐ.நா சபையினர் இலங்கை அரசின் மீது போர் குற்றம் சாட்டி ஏராளமான தகவல்களை அவ்வப்போது ஊடகங்கள் வாயிலாகவும், இணையங்கள் வாயிலாகவும் காட்டிக் கொண்டிருந்தனர்.
ஆனால் இந்த வருடம் வரை சிங்கள அரசின் மீது எவ்வித நடவடிக்கையும் அவர்களால் எடுக்க முடியவில்லை. மேலும் நம் தமிழகத்தில் உள்ள சில அரசியல் தலைவர்கள் சிங்கள அரசின் செய்ல்பாடுகளை எதிர்த்து அரசியல் செய்து கொண்டிருந்தாலும், தமிழக மக்களின் மனதில் தமிழ் ஈழ மக்களைப் பற்றியும், ஈழ மக்கள் படும் துயரங்கள் பற்றியும் எவ்வித புரிதலும் இல்லாமல்தான் இருக்கிறது.
2013, மார்ச் 11 அன்று 8 மாணவர்கள் சேர்ந்து  "சிங்கள அரசின் இனப் படுகொலை எதிர்ப்பு மற்றும் ஈழ மக்களும் நல்வாழ்வு" -க்காக ஆரம்பித்த உண்ணாவிரதப் போராட்டம் பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்களை ஒன்று சேர்த்தது. அத்தனை பேரும் சேர்த்து குரலெழுப்பியதன் பலனாக தமிழக அரசும் தமது பங்களிப்பை தர ஆரம்பித்தது.

மாணவர் புரட்சி எப்போதுமே தோற்றதில்லை என்பதற்கு சமீபத்திய நிகழ்வும் ஒரு உதாரணம்.

எனது நண்பர் பத்மநாபன் அவர்கள், டோக்கியோவில் வாழும் ஜப்பான் வாழ் தமிழர்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி, சிங்கள அரசும், சிங்கள இராணுவமும் செய்யும் தமிழ் ஈழ மக்கள் மீதான கொடுமைகளை எதிர்த்து ஒருநாள் அடையாள உண்ணாவிரதம் நடத்தப்படுவதாக என்னிடம் கூறினார். செய்தியைக் கேட்ட எனக்கு, மனதிற்குள் நிச்சயம் இதில் பங்கேற்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தது.

நேற்று ஞாயிறு 31-03-2013 காலை 9 மணி முதல் மாலை 5.00 மணி வரை உண்ணாவிரதப் போராட்டம் அமைதியாக நடந்தது.
                            










இந்த உண்ணாவிரத போராட்ட நிகழ்வைக் போராட்டத்தின் ஒருங்கிணைப்பாளர்  நண்பர் செந்தில்குமார்வெளியிட்ட செய்தி இது...

" இணைய தளங்கள் வாயிலாகவும், சமூகவலைத் தளங்கள் மூலமும், நாம் விடுத்த வேண்டுகோளை ஏற்று, ஈழத்தமிழர்களுக்கு நியாயம் கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஒருமித்த கருத்துடன், டோக்கியோ வாழ், இந்திய தமிழர்கள் பெருமளவில் இந்திய தூதரகம் முன்பாக திரண்டனர். இன்று காலை ஜப்பான் நேரம் 9 மணிக்கு சரியாக உண்ணாநிலை அறப்போராட்டம் தொடங்கியது. டோக்கியோவில் இருக்கும் இந்திய தூதரகத்தில் இன்று சகுரா கொண்டாட்டங்கள் நிகழ்ந்தமையால், இந்தியர்களும், ஜப்பானியர்களும் அங்கு திரண்டிருந்தனர். ஈழதமிழர்கள் 60 ஆண்டுகாலமாக அனுபவித்து வரும் துயரம் குறித்தும், 2009ல் ஈழத்தில் நிகழ்ந்த இனப்படுகொலை குறித்தும் பலகைகளில் எழுதி ஏந்தி நின்றனர் எமது போராட்டகாரர்கள். இது மிகப் பெரிய விழிப்புணர்வை மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தும் வகையில் இருந்தது.

வானிலை அறிக்கை, மழை நிச்சயம் பொழியும் என்று அறிவித்திருந்தது. கடுங்குளிர் எலும்பை உறைய செய்யும் வகையில் வாட்டிக் கொண்டிருந்தது. இருப்பினும் நெஞ்சிலே தீயை ஏந்தி நிற்கும் எமது தமிழ் சிங்கங்களை இவை என்ன செய்யும்?

1. 2009 மே மாதம் நிகழ்ந்த இனபடுகொலை மற்றும் போர்குற்றங்கள் குறித்து, ஐக்கிய நாட்டு சபையின் மூலம் சுதந்திரமான முறையில் விசாரணை மேற்கொள்ளபட்டு, குற்றவாளிகள் தண்டிக்கபடவேண்டும்(ACCOUNTABILITY). இந்த விசாரணைக்கு, இந்திய அரசாங்கம், முயற்சியெடுக்க வேண்டும்.

2. உலக நாடுகளின் மேற்பார்வையில், ஈழதமிழர்களிடையில் பொது வாக்கெடுப்பு (UN REFERENDUM) எடுக்கபபட்டு, அவர்களின் எதிர்காலத்தை அவர்களே முடிவு செய்யும் வகையில் சுய நிர்ணய உரிமை வழங்கபட வேண்டும். இதற்க்கான முயற்சிகளை இந்தியாவே முன்னெடுக்க வேண்டும்.

3. தமிழர்களின் பூர்வீக தாயகமான வடகிழக்கு பகுதியில் சிங்களர் குடியேற்றம் தடுத்து நிறுத்தபட வேண்டும் (STOP THE ETHNIC CLEANSING).

4. இலங்கையில் பத்திரிக்கை சுதந்திரம் பாதுகாக்கப்பட்டு, தமிழர்களின் பூர்வீக தாயகமான வடகிழக்கு பகுதியில் நிகழும் நிகழ்வுகள், வெளி உலகிற்க்கு தெரியபடுத்தபட வேண்டும். (Reinstate the Press Freedom)

5. இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு நிரந்தர தீர்வு ஏற்படும் வரை, இலங்கையின் இனவாத அரசுக்கு, இந்திய அரசாங்கம் செய்து வரும் எல்லா உதவிகளையும் உடனடியாக நிறுத்தி வைக்க வேண்டும். (Stop all Aid)

6. இலங்கைக்கு, இந்தியா செய்து வரும் ராணுவ ரீதியிலான உதவிகளை உடனடியாக நிறுத்த வேண்டும். இது குறித்த எல்லா ஒப்பந்தங்களையும் உடனடியாக ரத்து செய்ய வேண்டும். (Stop Military Aid)

7. 60 ஆண்டுகாலமாக தொடரும் போராட்டத்தினாலும், இனபடுகொலை சம்பவங்களினாலும், இனி தமிழர்களும், சிங்கள மக்களும் இணைந்து வாழ்வது என்பது சாத்தியமில்லாத நிலையை எட்டியுள்ளது. இதை இந்தியா புரிந்துக் கொண்டு, தமிழர்களின் நீண்ட கால கோரிக்கையான தமிழ் ஈழம் குறித்து, ஈழ தமிழர்களிடையில் பொது வாக்கெடுப்பு எடுக்க உதவ முன்வர வேண்டும்.

8. நிறவெறி கொள்கையினால் முன்பு தென்னாப்பிரிக்கா அரசை உலக அரங்கில் தனிமைபடுத்த எடுக்கபட்ட முயற்சிகளுக்கு இந்திய அரசாங்கமே தலைமை தாங்கியது. அதே போல் இனப்படுகொலை புரிந்த இலங்கை அரசை உலக அரங்கில் தனிமைபடுத்தும் முயற்சிகளில் இந்திய அரசாங்கமே முன்னெடுக்க வேண்டும்.

9. 2009 மே மாதம் நிகழ்ந்த இனபடுகொலைக்கான ஆதாரங்கள் வெளிவந்த பிறகும், இலங்கை அரசை, நட்பு நாடு என்று இந்தியா தொடர்ந்து அழைப்பது, வெந்த புண்ணில், வேலை பாய்ச்சும் செயலாகவே தமிழர்களை பொறுத்த வரையில் இருக்கிறது என்பதை இந்தியா புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்.

போன்ற கோரிக்கைகளை முன்னிறுத்தியே இந்த உண்ணாநிலை அறப்போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டது. மொத்தம் 82 இந்தியர்கள் இந்த உண்ணாநிலை அறப்போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டனர். இந்திய தூதரகத்திற்க்கு கொடுப்பதற்க்காக தயார் செய்யப்பட்ட மனுவில் கையெழுத்திட்டனர். இடைப்பட்ட நேரத்தில், அருள், பாலா, கலை, கோவிந்த், சதிஷ், சசிகுமார், செந்தில்குமார், வேல்முருகன், ரகுபதி என பலரும் ஈழபோராட்டத்தின் வரலாற்று குறித்து ஒவ்வொருவரும் தமது புரிதல்களை விளக்கினார்கள். நீண்ட நெடிய போராட்டம் குறித்த இந்த தொடர் விளக்கங்கள், பெரும்பாலானவருக்கு மிக நல்ல திறப்பாக இருந்தது. பாலசந்திரனின் புகைப்படமே என்னை இந்த போராட்டத்திற்க்கு அழைத்து வந்தது என்று கலந்து கொண்ட குழலி என்ற குடும்ப தலைவி நெகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். தொடர்ந்து இது மாதிரியான போராட்டங்களை முன்னெடுக்க வேண்டும் என்று சசி மற்றும் ரவிசந்திரன் வலியுறுத்தினார்கள். எமது கோரிக்கைகளின் முன் வடிவத்தை முன்மொழிந்த குகன், அறிவிப்பு பலகைகள் தயார் செய்த துரை மற்றும் சேயோன் செந்தமிழன் ஆகியோருக்கு நன்றி தெரிவிக்கப்பட்டது.

தமது புதிய திரைப்படத்திற்க்காக, படபிடிப்பு தளங்களை தேர்ந்தெடுப்பதற்காக, ஜப்பான் வந்திருந்த இயக்குனர் பி. வாசு, எமது போராட்டம் குறித்து ஹரி அவர்கள் மூலம் அறிந்து, தாமும் கலந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற உணர்வால் உந்தப்பட்டு, தமது டோயோமா பயணத்தை ஒரு நாள் முன்னதாகவே முடித்துக் கொண்டு டோக்கியோ வந்திருந்து போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டு பேசினார். ஹரி கணேசன் அவர்கள் இனி தாம் நடத்தும் விழாக்களில் எல்லாம், தமிழீழ பிரச்சனை விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் வகையில் சில நிகழ்வுகளை ஏற்பாடு செய்வதாக கூறினார்.

முடிவாக நன்றி கூறி ஐந்து மணிக்கு உண்ணாநிலை போராட்டம் முடித்துக் கொள்ளப்பட்டது."

இந்தப் போராட்டத்தின் மூலம் நான் அறிந்த விசயம், தமிழர்கள் ஒன்று கூடி, உலகத்தின் ஆன்மாவை உலுக்க தயாராகிவிட்டனர் என்பதே...!
புதிய தலைமுறையில் இந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றின செய்தி இது..





இந்தப் போராட்டத்தில் நிறைய சிங்களத்தைப் பற்றியும், ஈழத்தமிழ் மக்கள், இந்திய அரசுப் பற்றி நிறைய கருத்துக்கள் பரிமாறினர். அடுத்தப் பதிவில் அதனைப் பற்றி எழுதுகிறேன்...

Sunday, February 17, 2013

எனது படைப்புகள் : ஜப்பானில் ஒரு இனிய பயணம் - 2

                       * பனி மழையில் ஓர் ஆனந்தம்*
 
ன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை. காலை நேரம். அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது, எனது நண்பரின் செல்ஃபோன் ஒலித்தது. ஃபோனில் அலுவலக நண்பர் "எழுந்து வெளியில் எட்டிப் பார். ஸ்னோ(Snow) வருகிறது.", என்று சொல்லி நண்பரை எழுப்பி விட்டார். அவரின் குரலைக் கேட்டு நானும் எழுந்து வெளியில் எட்டிப் பார்த்தால், வெளியில் இலேசான தூறல் விழுந்து கொண்டிருந்தது. ஸ்னோ எப்படி இருக்கும் என்பதை அறிந்திருந்தாலும் ஒரு நேரடி அனுபவத்தினைப் பெற நானும் ஆவலாக இருந்தேன்.



கொஞ்ச நேரம் மழையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சில நிமிடங்களில் மழையோடு கொஞ்சம் பனிச்சிதறல்களும் கீழே விழ ஆரம்பித்தன.

ஆஹா!. அற்புதமாகத்தான் இருக்கிறது. பனி பொழியும் காட்சிகளை ஆரம்பம் முதல் இறுதி வரை நிச்சயம் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தவாறே எனது கேமராவை எடுக்கத் தயாரனேன்.

சிறு குழந்தையைப் போல் நானும் எனது நண்பரும் கைகளை வெளியில் நீட்டிக் கொண்டே கைகளில் விழும் ஒவ்வொரு சிறு சிறு பனிச்சிதறல்களை கண்டு உற்சாகமடைந்தோம்!. முதன் முதலில் பெற்ற அனுபவமாதலால், கொஞ்சம் ஒவராகப் பட்டாலும், அதனைக் கண்டுக்காமல் பனியுடனான எங்கள் உற்சாகத்தை தொடர்ந்தோம்.

ஒரு மணி நேரம் கடந்த பின்பு, பனிப்பொழிவின் தாக்கம் அதிகமாகி விட்டது. வீட்டின் மேற்கூரையை பனி முழுவதுமாக மூடிவிட்டது. ரோடு முழுவதும் ஒரே வெண்ணிறம். இன்று முழுவதும் ஆனந்தமாக பனிப்பொழிவை கொண்டாடலாம் என்று நினைத்த போதுதான் சட்டென்று ஞாபகம் வந்தது. இன்று ஆபிஸ் உண்டல்லவா?  என்ன செய்வது? என்று நினைத்துக் கொண்டு,  டோக்கியோ Weather Report- ஐப் பார்த்தேன். severe snow என்று போட்டிருந்தது. சரி எப்படி இருந்தாலும் இன்று ஆபிஸ் போகத்தான் வேண்டும் என்றெண்ணி கிளம்பத் தயாரனோம்.
 
வீட்டை விட்டு வெளியில் வந்து சாலையில் நடக்கும் போதுதான் தெரிந்தது. என்ன ஒரு குளிர்!. யப்பா!., கைகள் எல்லாம் விறைக்க ஆரம்பித்து விட்டன. அவசர அவசரமாக க்ளவுஸ் போட்டுக் கொண்டு சாலையில் நடக்க ஆரம்பித்தோம். பனிப்பொழிவு மிகவும் தீவிரமாக இருந்தது. கையில் வைத்திருந்த குடையில் மேல் பனிபடர்ந்து குடையின் எடையை வேறு அதிகப்படுத்தியது. பனியில் நடந்து நடந்து, காலில் போட்டிருந்த ஷூ-வையும் மீறி குளிர், பாதத்தை தாக்க ஆரம்பித்தது. இருந்தாலும் ஒரு கையில் குடையை பிடித்துக் கொண்டு, மறு கையில் கேமராவைப் பிடித்துக் கொண்டு பனிப் பொழிவை ரெக்கார்ட்(Record) செய்து கொண்டே நடந்தேன்.

                                        Before                                                After

கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் எங்கும் வெள்ளை நிறம். எங்கும் பனிதான். நடுங்கும் குளிரில்(ஜெர்க்கின் போட்டிருந்தும் கூட) அந்தக் க்ளைமேட்டும், சூழலும் அற்புதமாக இருந்தது.

அலுவலகம் செல்லும் வழியில் எப்போதும் நான் பார்த்துக் கொண்டே செல்லும் அந்த சின்ன தோட்டத்தை இப்போது பார்த்தேன். பனி முழுவதுமாக ஆக்ரமித்து விட்டிருந்தது. நன்றாக விளைந்திருந்த முள்ளங்கி செடிகளும், ப்ரகோலி செடிகளும் இப்போது காணாமல் போய் விட்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட இரண்டு மீட்டர் அளவிற்கு, பனி தோட்டத்து நிலத்தை மறைத்து விட்டிருந்தது.
 
                                 Before                                                    After
 
சாலையில் நடக்கும் போது சில இடங்களில் கால் வழுக்கியது. வேகமாக நடக்காமல் கொஞ்சம் மெதுவாகவே நடந்து சென்றோம். அலுவலகம் சென்றதும், பனியின்மேல் இருந்த கவனத்தை ஒதுக்கி விட்டு, வேலையினை தொடர ஆரம்பித்தேன். இருந்தாலும் சில சமயங்களில் கண்கள் ஜன்னலுக்கு வெளியே பொழிந்து கொண்டிருக்கும் பனியினையே பார்த்தது.
 
இடையில் கிடைத்த ப்ரேக்கில் வெளியில் சென்று நானும் எனது நண்பரும்,  கொஞ்சம் நேரம் பனியுடன் விளையாடினோம். சில போட்டோக்களையும் மறக்காமல் எடுத்துக் கொண்டோம்.

இனி மீண்டும் இப்படி ஒரு நிகழ்வு கிடைக்குமா? என்று மனம் அப்போது நினைத்தது. ஆச்சர்யமாக அடுத்த வாரமே மீண்டும் ஒரு முறை பனி பொழிவு வந்தது. இருந்தாலும் முன்பிருந்த தீவிரம் இல்லை. அதற்கப்புறம் சில சமயங்களில் பனி மழை வந்தது. ஆனால் வெளியில் சென்று கைகளை நீட்டி பனியினை தொட்டுப் பார்க்கும் அளவிற்கு மனது இப்போது வரவில்லை. முதல் முறை அற்புதம்!., ஆனந்தம்!., என்றெல்லாம் அதிசயத்த அதே மனது இப்போது எதுவும் செய்யாது வெறுமே வேடிக்கைப் பார்க்கும் அளவிற்கு வந்து விட்டது. இதுதான் மனித மனதின் இயல்போ? அல்லது இயற்கையோ?. எதுவோ இருந்தாலும் இதுதான் வாழ்வியல் உண்மை.

மீண்டும் ஒரு இனிய பயண அனுபவத்தை எழுதுகிறேன்.

################################################################

Sunday, November 18, 2012

எனது படைப்புகள் : ஜப்பானில் ஒரு இனிய பயணம் - 1


திவு எழுதி நிறைய மாதங்களாகி விட்டது.திரும்பவும் எழுத மனது நினைத்தாலும், முன்பு போல் நேரம் ஒதுக்க முடியவில்லை. ஆதலால் இனி வாரம் ஒருமுறை எழுதலாம் என்று எண்ணியுள்ளேன். நிறைய மாதங்களுக்குப் பிறகு பதிவு எழுதுவதால் எதைப் பற்றி எழுதுவது என்று நிறைய குழப்பம் வந்து விட்டது. ஜப்பானைப் பற்றியும், எனது ஜப்பான் பயணத்தைப் பற்றியும் எழுதினால் எனது வலைப்பூவின் தலைப்புக்கு ஏற்றவாறு இருக்குமே என்ற நினைப்பில், இந்த பதிவிலிருந்து ஜப்பான் பயணக்கட்டுரையை எழுத ஆரம்பித்துள்ளேன்...


ஜப்பான் நாட்டிற்கு வந்து ஒரு வாரம் ஆகி விட்டது. நான் நினைத்ததை விட பயணம் ரொம்ப இனிமையாக இருந்தது. சென்ற வாரம் சனிக்கிழமை அதிகாலை 3.00 மணிக்கு கேத்தே ஃபசிஃபிக் ஃபிளைட்டில் சென்னையிலிருந்து ஹாங்காங்க் ஏர்போர்ட்டிற்கு பயணத்தை ஆரம்பித்தேன். சுமார் 5.30 மணி நேரம் ஆகாயத்தில்  பயணம். ஜன்னலோரம் சீட் கிடைத்ததால் பயணம் ரொம்ப இனிமையாக இருந்தது. சிங்காரச் சென்னையை இரவு நேரத்தில் ஆகாயத்திலிருந்து பார்க்கும் போது, அற்புதமாக இருந்தது. சில மணிநேரத்தில் இரவு முடிந்து சூரியன் அஷ்தமனம் ஆனதும், ஜன்னலின் வழியே ஆகாயத்தின் அழகையும், இடை இடையே வந்து செல்லும் மேகக் கூட்டத்தையும், வங்கக் கடலின் பிரமாண்டத்தையும் கண் கொட்டாமல் பார்த்து கொண்டே இருந்தேன். இயற்கையின் படைப்பையும் மனிதனின் அறிவையும் எண்ணினேன். மனிதன் மட்டும் விமானத்தை கண்டு பிடிக்காவிட்டால் இவ்வளவு அற்புதங்களை காண முடியுமா? !

சுமார் 11.30 மணிக்கு(இந்திய நேரப்படி காலை 8.30) ஹாங்காங்க் ஏர்போர்ட்டிற்கு வந்து சேர்ந்ததும், இம்மிக்ரேசன் போன்ற இத்யாதி விசயங்களை முடித்தவுடன் ஏர்போர்ட் வளாகத்திற்குள்ளே இருக்க வேண்டிய கட்டாயம். ஜப்பான் ஃபிளைட் மாலை 3.20 மணிக்குத்தான்(இந்திய நேரப்படி மதியம் 12.20). அதுவரை வளாகத்தில் இருக்கும் ஷாப்பிங்க் ஷாப்களை விசிட் அடிக்கலாம் என்று நினைத்து விட்டு ஒவ்வொரு ஷாப்களையும் பார்த்தேன். ஆனால் எதையும் வாங்க முடியவில்லை. அவ்வளவு காஸ்ட்லி!. மேலும் ஹாங்காங்க் கரன்சி வேறு கையில் இல்லை. 3.30 மணி நேரத்தை எப்படி ஓட்டுவது என்று நினைக்கும் போது, ஹாங்காங்க் ஏர்போர்ட்டில் ஃப்ரி இன்டர்நெட்,  Free Wi-Fi வசதி இருந்ததை அறிந்தேன் .அப்புறம் ஒரு வழியாக 3.30 மணி நேரத்தை இன்டர்நெட்டில் கழித்தேன்.


யாராவது ஹாங்காங்க் சென்றால் இந்த வசதியை உங்கள் மொபைல் அல்லது லேப்டாப்பில் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.
Free Wi-Fi SSID :  HKAirport Free WiFi




மதியம் 2.45 மணிக்கு கேத்தே ஃபசிஃபிக் ஃபிளைட் வந்து விட்டது. மீண்டும் கேத்தே ஃபசிஃபிக் ஃபிளைட்டில் ஹாங்காங்க் டூ ஜப்பான் பயணத்தை ஆரம்பித்தேன்.  மீண்டும் 5 மணி நேர பயணம். மதிய நேரமானதால் வானம் ரொம்பவும் தெளிவாக இருந்தது. அசதியில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது, அழகான ஒரு ஏர் ஹோஸ்டஸ் பெண் மென்மையான குரலில் எனக்கான உணவை சொல்லிக் கொண்டே தந்தார். உணவு நன்றாக இருந்தது. உணவை விட ஆரஞ்சு ஜூஸ் ரொம்ப நன்றாக இருந்தது. இரண்டு முறை கேட்டு வாங்கினேன்.

சிறிது நேரம் தூக்கம். சிறிது நேரம் சௌத் சைனா கடலழகை ஜன்னலிருந்து பார்த்தவாறு இருந்தேன். சுமார் இரவு 8 மணிக்கு(இந்திய நேரப்படி மாலை 4.15)
ஜப்பானின் டோக்கியோ ஏர்போர்ட்டை வந்தடைந்தேன். ஏர்போர்ட்டை விட்டு வெளி வந்தபின் குளிர ஆரம்பித்தது. அதன் பின்பு ஒரு நாள் ஓய்வு எடுத்தேன்.
பின்னர்... அலுவலகம்...வேலை.. என்று நாட்கள் கழிந்து விட்டது. முதல் இரண்டு நாட்கள், குளிரின் காரணத்தினாலும், குளிர்ந்த நீரைக் குடித்ததாலும் த்ரோட் பெயின் வந்து விட்டது. மாத்திரை எடுத்துக் கொண்ட பின்னர் ஒரு நாளில் சரியாகி விட்டது. ஆனால் ஜலதோசம் மட்டும் இன்னமும் விடவே இல்லை. மாத்திரை சாப்பிட்டும் பலனில்லை. எனவே ஜப்பானுக்கு பயணம் செய்பவர்கள் , வரும் போது பயணம் செய்யும் மாதத்தில் ஜப்பானின் க்ளைமேட்(Climate) பற்றிய அறிவை வைத்துக் கொண்டு அதற்கேற்றவாறு
பொருட்களை லக்கேஜ் பேக்கில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். 


ஜப்பானின் நான்கு பருவங்கள்:

வசந்த காலப் பருவம் - மார்ச், ஏப்ரல் மற்றும் மே
கோடை காலப் பருவம் - ஜூன், ஜூலை, மற்றும் ஆகஸ்ட்
இலையுதிர் காலப் பருவம் - செப்டம்பர், அக்டோபர் மற்றும் நவம்பர்
குளிர்காலப் பருவம் - டிசம்பர், ஜனவரி மற்றும் பிப்ரவரி


இந்த மாதம் இலையுதிர் மாதம். இருப்பினும் குளிர் தினமும் 10 டிகிரி இருக்கிறது. வெயில் அடித்தாலும் குளிர்கிறது. கையில் க்ளவுஸ் இல்லாமல் வீட்டை விட்டு சென்றால் நிச்சயம் குளிரில் கை விறைத்து விடும். அடிக்கடி நானும் இதனால் அவதிப்பட்டிருக்கிறேன்.
 
நாமெல்லாம் ஆச்சர்யப்படும் வகையில் இங்கு நிறைய விசயங்கள் இருக்கின்றன. எவ்வளவு பெரிய நில நடுக்கம் ஏற்பட்டாலும் அவற்றையெல்லாம் தாங்கும் வகையில் ஒவ்வொரு வீடும் கட்டப் பட்டிருக்கிறது. முக்கியமாக ஒவ்வொரு வீடும் மரப் பலகைகளால் கட்டப்பட்டுள்ளது. எவ்வளவு சிறிய வீடாக இருந்தாலும் உட்புறத்தில் அழகாக இண்டீரியர் டிசைன் செய்திருக்கிறார்கள். அலுவலகங்களும் எவ்வளவு ஃப்ளோரில் கட்டப்பட்டு இருந்தாலும் நிலநடுக்கத்தை தாங்கும் வண்ணம் டெக்னாலஜியைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். 


 இதுவரை நான் இருக்கும் வீட்டினுள் மூன்று முறை நிலநடுக்கத்தை உணர்ந்தேன். அலுவலகத்தில் ஒருமுறை உணர்ந்தேன். நிலநடுக்கம் சுமார் 5 அல்லது 10 நிமிடங்கள் வரை இதுவரை நீடித்திருந்தது. முதல் முறை உணர்ந்த போது சிறிது மனக் கலக்கம் இருந்தது. காரணம் தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது வந்தது. இப்போது பயம் போய் விட்டது. இங்கு வருவது போல் சுமார் 5 நிமிடங்கள் நில நடுக்கம் நம்மூரில் வந்தால் நிச்சயம் பாதிப்பு அதிகமாக இருக்கும். இந்த விசயத்தில் நமது இந்தியாவுக்கு எந்த ஆபத்துமில்லை.

இரண்டாம் உலகப் போரில், அமெரிக்கா கி.பி 1945 வருடம், ஆகஸ்டு மாதம் 06-ந்தேதி ஹிரோஷிமாவிலும், 09-ந்தேதி நாகஷாகியிலும் போட்ட இரண்டு அணு குண்டுகளால் இரண்டாம் உலகப் போர் முடிவுக்கு வந்தாலும், அந்த இரண்டு குண்டுகளை வாங்கிக் கொண்ட ஜப்பான் பூமி இன்னமும் வலுவில்லாமல் தான் இருக்கிறது. அந்த இரண்டு குண்டுகள் தான் வாரத்திற்கு ஒருமுறை இங்கு நிலநடுக்கத்தை தந்து கொண்டிருக்கிறது. ஏதேனும் ஒருமுறை சுனாமி, ரேடியேசன் போன்ற அதி பயங்கர விளைவுகளை ஏற்படுத்தியும் மக்களைப் பயப்பட வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஜப்பானிய மக்களின் அறிவையும் அவர்களின் வாழ்க்கை முறையும் நிச்சயம் ஒவ்வொருவரும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். நான் பார்த்தவரை ஜப்பானிய மக்கள் தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் நபர்களுக்கு எந்த தொந்தரவும் கொடுப்பதில்லை. ரயிலில் பயணம் செய்யும் போதும், நிறைய மக்கள் கூடும் இடங்களிலும் இதனை நன்கு கவனித்திருக்கிறேன். ஜலதோஷம்,இருமல் வந்தால் கூட மற்றவர்களை பாதித்து விடக் கூடாது என்ற எண்ணத்தில் மாஸ்க் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். இவர்களைப் பார்க்கும் போது, நம் இந்திய மக்களின் நடவடிக்கைகளை எண்ணிக் கொண்டேன். நிச்சயம் நாம் ஜப்பானிய மக்களிடம் இந்த நல்ல விசயத்தை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அப்புறம் நான் மிகவும் ஆச்சர்யப்பட்ட விசயம் யாரும் டிராஃபிக் சிக்னல்களை மீறுவதில்லை. அவசரப்பட்டுக் கொண்டு , பரபரப்பாகவும் ரோட்டில் செல்வதில்லை. எப்பவும் அவர்களிடத்தில் ஒரு நிதானம் இருக்கிறது. குறுகலான ரோட்டில் நாம் செல்லும் போது நம் நேரெதிரில் நடந்து வருபவர்கள் இடிக்காமல் வந்தாலும், மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு நம்மை கடந்து செல்கின்றனர்.


மேலும் இங்கு ஆச்சர்யப்பட்ட விசயம். நோ ஃபொல்யூசன்(No Pollution). அதற்கு காரணமாக இருக்கும் ஜப்பான் அரசு நிர்வாகமும், அதற்கேற்றவாறு நடந்து கொள்ளும் மக்களும் நிச்சயம் பாராட்டப் பட வேண்டியவர்கள்.

இந்த மக்களைப் பார்க்கும் போது நம் இந்திய நாட்டின் நிலமையை நினைத்துப் பார்த்தேன். இனி வரும் காலங்களில், நம் இந்தியா நன்றாக முன்னேற வேண்டுமெனில் ஊழலில்லா அரசு நிர்வாகமும், சுயநலம் இல்லாது சமூக நலன் கொண்ட மக்கள் தான் வேண்டும். அது நடக்குமா?????

சரி விசயத்துக்கு  வருவோம். ஜப்பானில் இருக்கும் விசயங்களை அவ்வப் போது ஒவ்வொரு பதிவிலும் எழுதுகிறேன். இப்போது எனது இன்றைய நிகழ்வைப் பற்றி எழுதுகிறேன். ஜப்பானில் பாப்புலரான டோக்கியோ ஸ்கை டவரைப் பார்க்க நண்பர்களுடன் சென்றிருந்தேன்.


உலகிலேயே மிகவும் உயரமாக இருக்கும் டவர்களில் இரண்டாவது இடத்தில் இந்த ஸ்கை டவர் இருக்கிறது(முதல் இடத்தில் சவூதி அரேபியா கிங்கடம் டவர்). சுமார் 630 அடி உயரம் வரை டவர் நீள்கிறது. 31 ஃப்ளோர் வரை மட்டும் தான் இதனுள் செல்ல அனுமதிக்கின்றனர்.

                    

டவர் இருக்கும் இடமான -க்கு சென்றவுடன் குளிர் கையை விறைக்க வைத்து விட்டது. குளிர் காற்று வேறு இதமாக இருந்தது. நல்ல கூட்டம். எங்களைச் சுற்றி ஜப்பானிய மக்கள் விதவிதமான உடைகளுடன் அலங்காரத்துடன் நடந்து கொண்டிருந்தனர்.  சிறிது தூரத்தில் ஸ்மோக்கிங்க் ஜோன்(Smoking Zone) இருந்தது. அங்கு நிறைய ஆண்களும் பெண்களூம் சரி சமமாக தம்மடித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஷ்டைலாக தம்மடிக்கும் பெண்களின் செய்ககளை 5 நிமிடம் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். என்னை நினைத்துக் கொண்டேன். கொஞ்சம் வெட்கமாகவும் இருந்தது. ஒரு தம் கூட அடிக்காமல் இருக்கிறேனே?!என்னக் கொடுமை சார் இது?

ஜப்பானில் உள்ள இன்னொரு நல்ல விசயம். நம்மூரில், புகை பிடிப்பவர்கள், அவர்கள் விடும் புகை மற்றவர்களயும் பாதிக்கும் என்ற எண்ணம் எல்லாருக்கும் இருக்கிறதா? நிச்சயம் இல்லை. ஆனால் இங்கோ ஒவ்வோரு இடத்திலும் புகை பிடிப்பதற்கென்று ஒரு ஹாலை ஒதுக்கி வைத்திருக்கின்றனர். எனவே புகை பிடிப்பவர்களால் மற்றவர்களுக்கு சிறிதளவும் பாதிப்பில்லை. எப்போது வரும் இந்தப் பழக்கம் நம் இந்தியாவில்???

                          

அப்புறம் ஸ்கை ட்ரீ அருகில் உள்ள இடத்தில் 6-வது ஃப்ளோரில் அமரா இந்திய ரெஸ்டாரெண்ட் இருந்தது. சுவையான பிரியாணி நம்ம ஊரு டேஸ்டிலேயே கிடைத்தது. விலை கொஞ்சம் காஸ்ட்லி.  இருந்தாலும் நம்மூர் பிரியாணி ஜப்பானில் கிடைப்பதே பெரிய விசயம். அதனால் வாங்கி சாப்பிட்டோம். ஜப்பானுக்கு  வந்து ஸ்கை ட்ரீ பார்க்க வருபவர்கள் இந்த ரெஸ்டாரெண்டுக்கும் சென்று வாருங்கள்.

                             

சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு வெளியே வந்து கொஞ்சம் பர்சேஸ் செய்தோம். இரவு நேரமாகி விட்டதால் கொஞ்ச நேரம் இரவு நேர ஸ்கை ட்ரீ-யைப் பார்த்து விட்டு  வீட்டுக்கு வந்து விட்டோம். இனி அடுத்த பதிவில் எனது அடுத்த பயணத்தைப் பற்றி எழுதுகிறேன்...

*********************************************************************************